امضای دیجیتال و مقدار آن

امروزه ، هر دو طرف خصوصی و حرفه ای به طور فزاینده ای وارد یک قرارداد دیجیتالی می شوند یا برای امضای اسکن شده تسویه حساب می کنند. هدف البته فرقی با امضای دست نویس معمولی ندارد ، یعنی اینكه طرفین را به برخی از تعهدات الزام آورند زیرا آنها اعلام كرده اند كه محتوای قرارداد را می دانند و با آن موافق هستند. اما آیا می توان امضای دیجیتال را به همان ارزش امضاء دست نویس اختصاص داد؟

امضای دیجیتال و مقدار آن

با ظهور قانون امضاهای الکترونیکی هلند ، ماده 3: 15a به این قانون به قانون مدنی اضافه شده است: "امضای الکترونیکی همان پیامدهای حقوقی با امضای دست نویس (خیس) را دارد. این در شرایطی است که روشی که برای احراز هویت آن استفاده شده ، به اندازه کافی قابل اعتماد است. در غیر این صورت ، امضای دیجیتال می تواند توسط قاضی بی اعتبار اعلام شود. میزان قابلیت اطمینان نیز به هدف یا اهمیت قرارداد بستگی دارد. هرچه اهمیت بیشتر باشد ، قابلیت اطمینان بیشتری لازم است. امضای الکترونیکی می تواند سه شکل مختلف داشته باشد:

  1. La عادی امضای دیجیتالی. این فرم همچنین شامل امضای اسکن شده است. اگرچه این شکل از امكان جعل آسان است ، اما در برخی شرایط می تواند به اندازه كافی قابل اعتماد و در نتیجه معتبر در نظر گرفته شود.
  2. La پیشرفته امضای دیجیتالی. این فرم با سیستمی همراه است که در آن کد منحصر به فردی به پیام پیوند داده می شود. این کار توسط ارائه دهندگان خدمات مانند DocuSign و SignRequest انجام می شود. از چنین کدی نمی توان با پیام جعلی استفاده کرد. از این گذشته ، این کد به صورت منحصر به فرد با امضا کننده پیوند داده شده و شناسایی امضا کننده را ممکن می کند. بنابراین این شکل از امضای دیجیتال تضمین های بیشتری نسبت به امضای دیجیتال "عادی" دارد و حداقل می تواند به اندازه کافی قابل اعتماد و از نظر قانونی معتبر تلقی شود.
  3. La تصدیق شده امضای دیجیتالی. این شکل از امضای دیجیتال از یک گواهینامه واجد شرایط استفاده می کند. گواهینامه های واجد شرایط فقط توسط دارندگان خاص صادر می شوند ، که توسط اداره نظارت بر مخابرات برای مصرف کنندگان و بازارها و تحت شرایط سخت شناخته و ثبت می شوند. با وجود چنین گواهی ، قانون امضای الکترونیکی به یک تأیید الکترونیکی اشاره دارد که داده ها را برای تأیید امضای دیجیتال به یک شخص خاص پیوند می دهد و هویت آن شخص را تأیید می کند. "قابلیت اطمینان کافی" و در نتیجه اعتبار قانونی امضای دیجیتالی با استفاده از چنین گواهی واجد شرایط تضمین می شود.

بنابراین هر فرم مانند امضای دست نویس می تواند از نظر قانونی معتبر باشد. به همین ترتیب با رایانامه موافقت می کنید ، امضای دیجیتال عادی نیز می تواند یک توافق نامه قانونی را ایجاد کند. با این حال ، از نظر شواهد ، تنها امضای دیجیتالی واجد شرایط همان امضای دست نویس است. فقط این شکل از امضا ثابت می کند ، به دلیل درجه قابلیت اطمینان آن ، بیانیه امضا کننده امری بلامنازع است و مانند امضای دست نویس ، چه کسی و چه زمانی به توافق نامه متعهد است. از این گذشته ، موضوع این است که طرف مقابل باید بتواند بررسی کند که طرف مقابل وی در واقع شخصی است که با قرارداد موافقت کرده است. بنابراین ، در صورت امضای دیجیتال واجد شرایط ، اثبات واقعی بودن چنین امضایی به عهده طرف مقابل نیست. در حالی که قاضی ، در صورت امضای دیجیتال پیشرفته ، معتبر بودن امضا را فرض می کند ، امضا کننده در صورت امضای دیجیتال معمولی ، بار و خطر اثبات را به دوش می کشد.

بنابراین ، هیچ تفاوتی بین امضای دیجیتال و دست نویس از نظر ارزش قانونی وجود ندارد. با این حال ، این با توجه به مقدار اثبات تفاوت دارد. آیا می خواهید بدانید که امضای دیجیتالی کدام فرم مناسب توافق شماست؟ یا سؤال دیگری درباره امضای دیجیتال دارید؟ لطفا تماس بگیرید Law & More. وکلای ما در زمینه امضاها و قراردادهای دیجیتال متخصص هستند و از ارائه مشاوره خوشحال هستند.

اشتراک گذاری