امضای دیجیتال و مقدار آن

امروزه ، هر دو طرف خصوصی و حرفه ای به طور فزاینده ای وارد یک قرارداد دیجیتالی می شوند یا برای امضای اسکن شده تسویه حساب می کنند. هدف البته فرقی با امضای دست نویس معمولی ندارد ، یعنی اینكه طرفین را به برخی از تعهدات الزام آورند زیرا آنها اعلام كرده اند كه محتوای قرارداد را می دانند و با آن موافق هستند. اما آیا می توان امضای دیجیتال را به همان ارزش امضاء دست نویس اختصاص داد؟

امضای دیجیتال و مقدار آن

با ظهور قانون امضاهای الکترونیکی هلند ، ماده 3: 15a به این قانون به قانون مدنی اضافه شده است: "امضای الکترونیکی همان پیامدهای حقوقی با امضای دست نویس (خیس) را دارد. این در شرایطی است که روشی که برای احراز هویت آن استفاده شده ، به اندازه کافی قابل اعتماد است. در غیر این صورت ، امضای دیجیتال می تواند توسط قاضی بی اعتبار اعلام شود. میزان قابلیت اطمینان نیز به هدف یا اهمیت قرارداد بستگی دارد. هرچه اهمیت بیشتر باشد ، قابلیت اطمینان بیشتری لازم است. امضای الکترونیکی می تواند سه شکل مختلف داشته باشد:

  1. La عادی امضای دیجیتالی. این فرم همچنین شامل امضای اسکن شده است. اگرچه این شکل از امكان جعل آسان است ، اما در برخی شرایط می تواند به اندازه كافی قابل اعتماد و در نتیجه معتبر در نظر گرفته شود.
  2. La پیشرفته امضای دیجیتالی. این فرم با سیستمی همراه است که یک کد منحصر به فرد با آن در ارتباط است. این کار توسط ارائه دهندگان خدمات مانند DocuSign و SignRequest انجام می شود. چنین کد با پیام جعلی قابل استفاده نیست. از این گذشته ، این کد به طور منحصر به فرد با امضا کننده در ارتباط است و امکان شناسایی امضاکننده را فراهم می آورد. بنابراین این شکل از امضای دیجیتالی ضمانت های بیشتری نسبت به امضای دیجیتال "عادی" دارد و حداقل می تواند به اندازه کافی قابل اطمینان و در نتیجه معتبر در نظر گرفته شود.
  3. La تصدیق شده امضای دیجیتالی. در این شکل از امضای دیجیتال از گواهی واجد شرایط استفاده می شود. گواهینامه های واجد شرایط فقط توسط مقامات ویژه صادر می شود که توسط سازمان نظارت بر مصرف کنندگان و بازارها و در شرایط سخت شناخته و ثبت می شوند. با چنین گواهی ، قانون امضاهای الکترونیکی به تأیید الکترونیکی اشاره دارد که داده ها را برای تأیید امضای دیجیتالی به شخص خاص پیوند می دهد و هویت آن شخص را تأیید می کند. «قابلیت اطمینان کافی» و بنابراین اعتبار قانونی امضای دیجیتالی با استفاده از چنین گواهینامه ای واجد شرایط تضمین می شود.

بنابراین ، هر شکلی مانند امضای دست نویس می تواند از نظر قانونی معتبر باشد. به همین ترتیب با توافق نامه از طریق ایمیل ، امضای دیجیتالی عادی نیز می تواند توافق نامه ای را از نظر قانونی تثبیت کند. اما از نظر شواهد فقط امضای دیجیتال واجد شرایط همان امضای دست نویس است. فقط این شکل از امضا ، به دلیل میزان اعتبار آن ، اثبات می کند که اظهار نظر از امضا کننده امری غیرقابل انکار است و مانند امضای دست نویس ، مشخص می کند که چه کسی و چه زمانی به توافق نامه پایبند است. از این گذشته ، نکته این است که طرف مقابل باید بتواند بررسی کند که طرف مقابل وی در واقع شخصی است که با این قرارداد موافقت کرده است. بنابراین ، در مورد امضای دیجیتال واجد شرایط ، این امر به عهده طرف مقابل است که اثبات کند چنین امضایی معتبر نیست. در حالی که قاضی در صورت امضای دیجیتالی پیشرفته ، فرض می کند که امضاء معتبر است ، امضا کننده در صورت امضای دیجیتال معمولی ، بار و خطر اثبات را بر عهده خواهد داشت.

بنابراین ، هیچ تفاوتی بین امضای دیجیتال و دست نویس از نظر ارزش قانونی وجود ندارد. با این حال ، این با توجه به مقدار اثبات تفاوت دارد. آیا می خواهید بدانید که امضای دیجیتالی کدام فرم مناسب توافق شماست؟ یا سؤال دیگری درباره امضای دیجیتال دارید؟ لطفا تماس بگیرید Law & More. وکلای ما در زمینه امضاها و قراردادهای دیجیتال متخصص هستند و از ارائه مشاوره خوشحال هستند.

اشتراک گذاری