امنیت مالی در قانون شرکت

برای کارآفرینان ، به دست آوردن امنیت مالی بسیار مهم است. هنگامی که با طرف دیگری به توافق می پردازید ، می خواهید مطمئن شوید که طرف مقابل به تعهدات پرداخت پیمانکاری خود عمل می کند. اگر تأمین مالی کنید یا به نفع شخص دیگری سرمایه گذاری کنید ، ضمانت نیز می خواهید مبلغی را که ارائه کرده اید بازپرداخت شود. به عبارت دیگر ، شما می خواهید امنیت مالی را بدست آورید. بدست آوردن امنیت مالی تضمین می کند که وام دهنده هنگامی که متوجه می شود ادعای وی برآورده نمی شود ، وثیقه ای داشته باشد. امکانات مختلفی برای کارآفرینان و شرکتها برای به دست آوردن امنیت مالی وجود دارد. در این مقاله به تضمین چندین مسئولیت ، سپردن (شرکت مادر) ، 403-اظهارنامه ، وام و وثیقه پرداخته می شود.

امنیت مالی در قانون شرکت

1. چندین مسئولیت

در مورد چندین مسئولیت ، که به آن مسئولیت مشترک نیز گفته می شود ، هیچ ضمانتی که صادر می شود ، صریحاً صحبت نمی شود ، اما یک بدهکار مشترک وجود دارد که مسئولیت سایر بدهکاران را بر عهده می گیرد. چندین مسئولیت از ماده 6: 6 قانون مدنی هلند ناشی می شود. نمونه هایی از چندین مسئولیت در روابط شرکت ها شرکای مشارکت هستند که به شدت مسئولیت بدهی های مشارکت یا مدیران یک شخص حقوقی را بر عهده دارند که تحت شرایط خاص می توانند شخصاً مسئولیت بدهی های شرکت را بر عهده بگیرند. در توافق بین طرفین ، چندین مسئولیت بعنوان امنیت ایجاد می شود. قاعده کوچک این است که ، هنگامی که عملکرد ناشی از توافق توسط دو یا چند بدهکار باشد ، آنها هر یک برای سهم برابر متعهد هستند. بنابراین آنها فقط می توانند خود را موظف به انجام بخشی از توافق خود بدانند. با این حال ، چندین مسئولیت نیز از این قاعده مستثنی است. در مورد چندین مسئولیت ، عملکردی وجود دارد که باید توسط دو یا چند بدهکار انجام شود ، اما در جایی که هر بدهکار می تواند بطور جداگانه برگزار شود ، می تواند کل عملکرد را انجام دهد. طلبکار حق انجام کلیه توافق نامه ها از هر بدهکار را دارد. بنابراین ، طلبکار می تواند کدام یک از بدهکارانی را که مایل به پرداختن به آن است انتخاب کند و سپس می تواند مبلغ کامل بدهی را از این یک بدهکار مطالبه کند. وقتی یکی از بدهکاران کل مبلغ را پرداخت می کند ، هم بدهکاران دیگر هیچ طلبکار را مدیون نیست.

1.1 حق مراجعه

بدهکاران داخلی از عهده پرداخت یکدیگر می باشند ، بنابراین بدهی که توسط یک بدهکار پرداخت شده است باید بین همه بدهکاران تسویه شود. به این حق استناد گفته می شود. حق استعلام حق یک بدهکار است که آنچه را برای دیگری که مسئولیت آن را پرداخت کرده است ، پس بگیرد. هنگامی که یک بدهکار به شدت مسئولیت پرداخت بدهی را پرداخت می کند و بدهی کامل را پرداخت می کند ، حق بازپرداخت این بدهی را از همکاران خود دریافت می کند.

اگر بدهکار دیگر مایل به مسئولیت جدی برای تأمین مالی که با سایر بدهکاران وارد شده است ، نباشد ، می تواند از طلبکار بصورت کتبی بخواهد که وی را از چندین مسئولیت ترخیص کند. نمونه ای از این وضعیت در شرایطی است که یک بدهکار با یک شریک به توافق وام مشترک وارد شده است ، اما آرزو دارد شرکت را ترک کند. در این حالت ، عزل کتبی از چندین مسئولیت باید همیشه توسط طلبکار تهیه شود. تعهد شفاهی از طرف همکاران خود مبنی بر پرداخت بدهی ها کافی نیست. اگر شما هم بدهکاران نتوانید یا این توافق نامه شفاهی را انجام ندهید ، طلبکار می تواند کل بدهی را از شما مطالبه کند.

1.2 نیاز به رضایت

شریک زندگی زناشویی یا ثبت شده بدهکاری که به شدت مسئولیت دارد با قانون محافظت می شود. مطابق ماده 1:88 بند 1 زیر قانون مدنی هلند ، یک همسر برای عقد قراردادهایی که برای او به عنوان یک بدهکار به شدت مسئول پذیر باشد ، به غیر از فعالیتهای تجاری عادی یک شرکت ، نیاز به رضایت همسر دارد. این به اصطلاح الزام رضایت است. این مقاله با هدف محافظت از همسران در برابر اقدامات قانونی که ممکن است خطر عمده مالی را در پی داشته باشد ، ایجاد می کند. هنگامی که یک طلبکار یک بدهکار همکار را به طور جدی در قبال کل مطالبه قرار داد ، این می تواند عواقبی برای همسر هم بدهکار هم داشته باشد. اما ، در این شرط رضایت استثنا وجود دارد. مطابق ماده 1:88 بند 5 قانون مدنی هلند ، هنگامی که مدیر یک شرکت با مسئولیت محدود دولتی یا یک شرکت با مسئولیت محدود خصوصی (هلندی NV و BV) وارد توافق شوند ، رضایت لازم نیست ، در حالی که این مدیر تنها ، یا با هم هستند. با همكاران خود ، صاحب اكثريت سهام و در صورت توافق نامه از طرف فعاليت هاي كاري تجارتي شركت منعقد شده است. در این راستا دو الزام وجود دارد که باید برآورده شود: مدیر عامل مدیر و سهامدار اکثریت است یا اکثر سهام را به همراه همکاران خود در اختیار دارد و این توافق نامه به نمایندگی از فعالیتهای عادی تجاری شرکت منعقد شده است. هنگامی که این شرایط مورد نیاز هر دو برآورده نشود ، الزام رضایت اعمال می شود.

2. سقوط

هنگامی که یک طرف امنیت لازم را برای پرداخت مطالبات پولی داشته باشد ، این ضمانت می تواند با سپردن تأمین شود.[1] اسکروو از ماده 7: 850 قانون مدنی هلند مشتق شده است. ما وقتی صحبت می کنیم از شخص سپرده گذاری ، شخص ثالث برای تعهدی که شخص دیگری (بدهکار اصلی) برای تحقق خود دارد ، خود را به طلبکار متعهد می کند. این کار با انعقاد توافق نامه سپردن انجام می شود. شخص ثالثی که امنیت را تأمین می کند ، ضامن نامیده می شود. ضامن نسبت به طلبکار بدهکار اصلی تعهدی را بر عهده می گیرد. بنابراین ضامن مسئولیت بدهی شخصی خود را قبول نمی کند ، بلکه برای بدهی شخص دیگری است و شخصاً امنیت پرداخت این بدهی را تأمین می کند. ضامن با تمام دارایی های خود مسئولیت دارد. برای تحقق تعهداتی که در حال حاضر وجود دارد ، اما همچنین برای انجام تعهدات آینده می توان توافق کرد. مطابق ماده 7: 851 بند 2 قانون مدنی هلند ، این تعهدات آینده باید در لحظه انعقاد سپردن به اندازه کافی قابل تعیین باشد. اگر بدهکار اصلی نتواند به تعهدات خود که ناشی از توافق نامه است ، عمل کند ، طلبکار می تواند برای انجام این تعهدات به ضامن مراجعه کند. مطابق ماده 7: 851 قانون مدنی هلند ، سپردن بستگی به تعهد بدهکار دارد که برای آن منظور سپردن انعقاد قرارداد است. بنابراین ، بدهکار هنگامی که بدهکار وظایف خود را که ناشی از توافق اصلی است ، انجام داده است ، متوقف می شود.

طلبکار نمی تواند به سادگی به ضامن برای پرداخت بدهی بپردازد. این امر به این دلیل است که اصطلاحاً اصل شرکت فرعی در فراموشی نقش دارد. این بدان معنی است که طلبکار نمی تواند بلافاصله برای ضمانت برای ضمانت درخواست کند. قبل از هر چیز بدهکار اصلی در انجام تعهدات خود ناکام باشد ، ضامن ممکن است در قبال پرداخت پاسخگو نباشد. این از ماده 7: 855 قانون مدنی هلند مشتق شده است. این بدان معنی است که ضامن فقط پس از آنکه طلبکار ابتدا به بدهکار اصلی خطاب کند ، می تواند توسط طلبکار مسئولیت پذیر باشد. طلبکار باید هر کاری که لازم باشد انجام دهد تا ثابت کند که بدهکار ، که ضامن خود را مرتکب شده است ، نتوانسته است تعهد پرداخت خود را انجام دهد. در هر صورت ، طلبکار باید اعلامیه پیش فرض را به بدهکار اصلی ارسال کند. تنها در صورتی که بدهکار اصلی پس از دریافت این اخطار پیش فرض هنوز به تعهد پرداخت پرداخت نکند ، طلبکار می تواند برای بدست آوردن پرداخت ، به ضامن مراجعه کند. اما ضامن این امکان را دارد که از خود در برابر ادعای طلبکار دفاع کند. برای این منظور ، او همان دفاع هایی را دارد که بدهکار اصلی دارد مانند تعلیق ، حذف یا درخواست تجدیدنظر در عدم انطباق. این از ماده 7: 852 قانون مدنی هلند مشتق شده است.

2.1 حق مراجعه

ضامنی که بدهی بدهکار را پرداخت می کند ، می تواند این مبلغ را از بدهکار پس انداز کند. بنابراین ، حق مراجعه به سپردن نیز صدق می کند. در سپاه ، یک شکل خاص از حق مراجعه ، یعنی استیضاح اعمال می شود. قاعده اصلی این است که با پرداخت مطالبه ، مطالبه متوقف می شود. با این حال ، استیضاح یک استثناء از این قاعده است. در استیضاح ، یک دعوی به مالک دیگری منتقل می شود. در این حالت ، طرف دیگری غیر از بدهکار ادعای طلبکار را پرداخت می کند. در سپرده ، مطالبه توسط شخص ثالث ، یعنی ضامن پرداخت می شود. با این حال با پرداخت بدهی ، ادعا علیه بدهکار از بین نمی رود ، اتوبوس از طلبکار به ضامنی که بدهی را پرداخت کرده است منتقل می شود. پس از پرداخت بدهی ، ضامن می تواند از این طریق مبلغی را كه از طرف بدهكاری كه برای او در عقد قرارداد امضاء كرده است ، برود و پس بگیرد. استیضاح فقط در مواردی که توسط قانون تنظیم شده امکان پذیر است. براساس ماده 7: 866 قانون مدنی هلند ، توقیف با توجه به اسقاط امکان پذیر است. ماده 6:10 قانون مدنی هلند.

2.2 سپر تجاری و خصوصی

بین سپردن و تجارت خصوصی تفاوت وجود دارد. کسب و کار سپردن یک سپر است که در ورزش حرفه ای یا شغلی نتیجه گیری می شود ، سپردن خصوصی یک اسکری است که خارج از فعالیت یک حرفه یا شغل نتیجه می گیرد. هم شخص حقوقی و هم یک شخص حقیقی می توانند توافق نامه سپردن را امضا کنند. نمونه هایی از این شرکت هلدینگ است که برای تأمین اعتبار شرکت تابعه خود با بانک قرارداد منعقد می کند و والدینی که برای تضمین اطمینان از پرداخت سود وام رهنی توسط فرزندشان به بانک ، یک قرارداد سپرده گذاری منعقد می کنند. یک سپردن اسلحه همیشه به نمایندگی از یک بانک منعقد نمی شود ، همچنین می توان با سایر طلبکاران قراردادهای سپردن را امضا کرد.

بیشتر اوقات مشخص است که آیا یک تجارت یا یک مالکیت خصوصی منعقد شده است. اگر یک شرکت با توافق نامه سپردن ، یک سپردن تجارت منعقد شود. اگر یک شخص حقیقی به توافق نامه سپردن بپردازد ، به طور کلی یک سپاه خصوصی منعقد می شود. با این حال ، ابهام ممکن است زمانی رخ دهد که مدیر یک شرکت با مسئولیت محدود دولتی یا یک شرکت با مسئولیت محدود خصوصی ، به نمایندگی از شخص حقوقی توافق نامه سپردن را امضا کند. ماده 7: 857 قانون مدنی هلند مستلزم آن است که منظور از سپردن خصوصی است: انعقاد اسقاط توسط یک شخص حقیقی که در انجام حرفه خود عمل نکرده است ، و نه برای عملکرد عادی یک شرکت با مسئولیت محدود دولتی یا مسئولیت محدود خصوصی. شرکت. همچنین ضامن باید مدیر شرکت باشد و به تنهایی یا با همکاران خود صاحب اکثریت سهام باشد. دو معیار مهم وجود دارد:

- ضامن مدیر عامل و سهامدار اکثریت است یا اکثر سهام را به همراه همکاران خود در اختیار دارد.
- سپرده به نمایندگی از فعالیتهای عادی تجاری شرکت منعقد می شود.

در عمل ، غالباً مدیرعامل / سهامدار اکثریت وجود دارد که به توافق نامه سپردن قرارداد می پردازد. مدیر عامل / سهامدار اکثریت سیاست شرکت را تعیین می کند و علاقه شخصی به پس انداز شرکت خود خواهد داشت ، زیرا ممکن است بانک بدون انعقاد توافق نامه سپردن بخواهد تأمین اعتبار کند. علاوه بر این ، توافق نامه سپردن ، که توسط مدیر عامل / سهامدار اکثریت منعقد شده ، نیز باید به منظور فعالیت های عادی تجارت منعقد شده باشد. با این حال ، این برای هر وضعیت متفاوت است و قانون اصطلاح فعالیت های عادی تجاری را تعریف نمی کند. برای ارزیابی اینکه آیا یک سپاه به منظور فعالیتهای عادی در تجارت منعقد شده است ، باید شرایط پرونده بررسی شود. هنگامی که هر دو معیار رعایت شود ، سپردن کسب و کار نتیجه می گیرد. هنگامی که مدیر که نتیجه گیری از سپردن است مدیر عامل / سهامدار اکثریت نیست و یا سپردن به منظور فعالیت های تجاری عادی منعقد نشده است ، یک سپرده گذاری خصوصی نتیجه می گیرد.

قوانین اضافی در مورد سپر خصوصی اعمال می شود. این قانون برای شریک ازدواج یا ثبت نام شده ضامن خصوصی محافظت می کند. شرط رضایت یعنی در مورد سپردن خصوصی نیز صدق می کند. مطابق ماده 1:88 بند 1 زیر بند مدنی هلند ، همسر باید برای ورود به توافق نامه ای که قصد دارد او را به عنوان ضامن ببندد ، به رضایت همسر دیگر نیاز داشته باشد. بنابراین رضایت همسر ضامن برای ورود به یک قرارداد معتبر خصوصی سپردن ضروری است. اما ماده 1:88 بند 5 قانون مدنی هلند مستلزم این است که هنگام انعقاد سپرده توسط یک ضامن تجاری ، این رضایت لازم نیست. بنابراین حمایت از همسر ضامن فقط در مورد قراردادهای خصوصی سپردن اعمال می شود.

3 ضمانت

ضمانت امکان دیگر برای به دست آوردن امنیت در پرداخت مطالبات است. ضمانت یک حق امنیت شخصی است ، جایی که شخص ثالث تعهد مستقلی را برای انجام تعهد بین طلبکار و بدهکار بر عهده می گیرد. بنابراین ضمانت مستلزم این است که شخص ثالث اجرای تعهدات بدهکار را تضمین می کند. ضامن متعهد می شود اگر بدهکار نتواند یا نپرداخت بدهی را پرداخت کند.[2] ضمانت توسط قانون تنظیم نمی شود ، اما ضمانت نامه در توافق بین طرفین منعقد می شود.

3.1 ضمانت لوازم جانبی

به منظور دستیابی به امنیت می توان بین دو شکل ضمانت تفاوت ایجاد کرد. ضمانت لوازم جانبی و ضمانت انتزاعی. ضمانت لوازم جانبی وابسته به رابطه بین طلبکار و بدهکار است. در نگاه اول ، ضمانت لوازم جانبی بسیار شبیه به سپر است. با این حال ، تفاوت در این است که ضامن با توجه به ضمانت لوازم جانبی ، خود را متعهد به عملکرد مشابه بدهکار اصلی نمی کند ، بلکه به یک تعهد شخصی با بستر متفاوت است. یک مثال ساده از این مسئله در مواردی است که ضامن خود را متعهد می کند که گوجه فرنگی را به طلبکار تحویل دهد ، در صورتی که بدهکار به تعهدات خود برای تحویل سیب زمینی عمل نکند. در این حالت محتوای تعهد ضامن با محتوای تعهد بدهکار متفاوت است. با این حال ، این از این واقعیت که وابستگی زیادی بین این دو تعهد وجود دارد ، مستثنی نیست. ضمانت لوازم جانبی علاوه بر رابطه بین طلبکار و بدهکار است. علاوه بر این ، ضمانت لوازم جانبی اغلب عملکرد شبکه ایمنی را خواهد داشت. فقط وقتی بدهکار اصلی به تعهدات خود عمل نکند ، ضامن دعوت می شود که تعهد خود را انجام دهد.

اگرچه این ضمانت به صراحت در قانون ذکر نشده است ، ماده 7: 863 قانون مدنی هلند به طور ضمنی به ضمانت لوازم جانبی اشاره دارد. مطابق این ماده ، مقررات مربوط به سپردن خصوصی در مورد موافقت نامه هایی كه شخص متعهد به یك خدمت خاص نیز می شود در صورتی كه شخص ثالث نتواند تعهد خاصی را با مطالب متفاوت نسبت به طلبكار انجام دهد ، اعمال می شود. بنابراین مقررات مربوط به اسکراو خصوصی در مورد ضمانت لوازم جانبی که توسط یک شخص خصوصی منعقد شده نیز صدق می کند.

3.2 ضمانت چکیده

علاوه بر ضمانت لوازم جانبی ، امنیت مالی ضمانت انتزاعی را نیز می شناسیم. برخلاف ضمانت لوازم جانبی ، ضمانت انتزاعی تعهد مستقل ضامن نسبت به طلبکار است. این ضمانت از روابط اساسی بین طلبکار و بدهکار بی طرف است. در صورت ضمانت انتزاعی ، ضامن خود را به شرط تعهد مستقل مبنی بر اجرای عملکرد برای بدهکار ، تحت شرایط خاص تعهد می کند. این عملکرد به توافق اساسی بین بدهکار و طلبکار گره خورده است. مشهورترین نمونه ضمانت انتزاعی ضمانت بانکی است.

هنگامی که یک ضمانت انتزاعی منعقد شد ، ضامن نمی تواند از روابط زیربنایی دفاع استفاده کند. وقتی شرایط ضمانت نامه برآورده شود ، ضامن نمی تواند از پرداخت جلوگیری کند. این امر به این دلیل است که ضمانت از توافق جداگانه ای بین طلبکار و ضامن حاصل می شود. این بدان معنی است که طلبکار می تواند بلافاصله به ضامن مراجعه کند ، بدون آنکه اعلامیه پیش فرض را به بدهکار ارسال کند. بدین ترتیب با انعقاد ضمانت نامه ، طلبكار اطمینان بالایی را به دست می آورد كه بدهی به او پرداخت می شود. علاوه بر این ، ضامن حق مراجعه ندارد. با این حال ، طرفین می توانند اقدامات توافق نامه ای را در توافق نامه ضمانت نامه درج کنند. تأثیرات قانونی ضمانت انتزاعی از مقررات قانونی ناشی نمی شود بلکه توسط خود طرفین قابل تکمیل است. اگرچه ضامن طبق قانون حق مراجعه به مشروبات الکلی را ندارد ، اما خودش می تواند برای خود بهبودی فراهم کند. به عنوان مثال ، ضمانت نامه مقابله با بدهکار منعقد می شود یا می توان دادخواست غرامت تهیه کرد.

3.3 ضمانت شرکت مادر

در حقوق شرکت ، ضمانت شرکت مادر اغلب منعقد می شود. ضمانت شرکت مادر مستلزم این است که یک شرکت مادر متعهد شود در صورت تعهدات یک شرکت تابعه از همان گروه ، در صورتی که خود شرکت تابعه نتواند یا نتواند این تعهدات را انجام دهد ، تعهد کند. البته این ضمانت فقط با شرکتهایی که جزئی از یک گروه یا شرکت هلدینگ هستند می توان توافق کرد. در اصل ، ضمانت گروهی یک تضمین انتزاعی است. با این حال ، معمولاً مفهوم "پرداخت اول ، سپس گفتگو" وجود ندارد ، به این ترتیب ضامن بلافاصله بدهی را بدون چک کردن در ماده پرداخت می کند که آیا ادعای قابل مطالبه ای علیه بدهکار وجود دارد یا خیر. دلیل این امر این است که بدهکار شرکت تابعه ضامن است؛ ضامن می خواهد ابتدا بررسی کند که آیا ادعایی قابل تقاضا وجود دارد یا خیر. با این وجود ، ساخت و ساز "پرداخت اول ، پس از آن صحبت" می تواند به توافق ضمانت تبدیل شود. از این گذشته ، طرفین می توانند ضمانت را مطابق خواسته های خود تنظیم کنند. طرفین همچنین باید تعیین کنند که آیا ضمانت فقط شامل ضمانت پرداخت می شود یا اینکه ضمانت نامه باید سایر تعهدات را نیز پوشش دهد یا خیر ، بنابراین ضمانت عملکرد است. دامنه ، مدت و شرایط ضمانت نیز توسط خود طرفین تعیین می شود. ضمانت شرکت مادر می تواند در صورت ورشکستگی شرکت فرعی راه حل ارائه دهد ، اما تنها در صورتی که شرکت مادر به همراه شرکت های تابعه خود فروپاشی نشود.

4. 403-بیانیه

در میان گروهی از شرکت ها ، به اصطلاح 403 بیانیه نیز اغلب صادر می شود. این بیانیه از ماده 2: 403 قانون مدنی هلند نشات گرفته است. با صدور بیانیه 403 ، شرکتهای تابعه متعلق به گروه از تهیه و انتشار حسابهای سالانه جداگانه معاف هستند. در عوض ، یک حساب سالانه تلفیقی تهیه می شود. این حساب سالانه شرکت مادر است که در آن تمام نتایج شرکتهای تابعه گنجانده شده است. پیشینه حساب سالانه تلفیقی این است که همه شرکتهای تابعه ، اگرچه اغلب نسبتاً مستقل کار می کنند ، اما در نهایت تحت مدیریت و نظارت شرکت مادر قرار می گیرند. بیانیه 403 یک عمل قانونی یک جانبه است ، که از آن تعهد مستقلی برای شرکت مادر ایجاد می شود. این بدان معناست که بیانیه 403 یک تعهد غیرانتزاعی است. بیانیه 403 فقط توسط گروههای بزرگ بین المللی صادر نمی شود. گروه های کوچک ، به عنوان مثال متشکل از دو شرکت با مسئولیت محدود خصوصی ، همچنین می توانند از بیانیه 403 استفاده کنند. یک بیانیه 403 باید در فهرست معاملات اتاق بازرگانی ثبت شود. این بیانیه نشان می دهد که بدهی های شرکت تابعه توسط شرکت مادر تحت پوشش قرار می گیرد و از آن تاریخ است.

طرف دیگر بیانیه 403 این است که شرکت مادر با این بیانیه اعلام می کند که مسئولیت تعهدات شرکتهای تابعه خود را بر عهده دارد. بنابراین شرکت مادر در قبال بدهیهای ناشی از اقدامات قانونی شرکتهای تابعه به شدت مسئولیت پذیر است. این چندین مسئولیت مستلزم آن است که یک طلبکار شرکت فرعی که برای آن صورتحساب 403 صادر شده است ، می تواند برای تحقق ادعای خود به کدام شخص حقوقی مراجعه کند: شرکت تابعه ای که با او قرارداد اولیه منعقد کرده یا شرکت مادر که صادر کرده است 403-بیانیه. با این چند مسئولیت ، طلبکار به دلیل عدم بینش در مورد وضعیت مالی شرکت فرعی که طرف مقابل اوست ، جبران می شود. در حالی که اوراق بهادار مالی فوق الذکر فقط مسئولیت نسبت به طرف مقابل را که با آن منعقد شده است ، به عهده دارد ، صورتحساب 403 مسئولیت کلیه طلبکاران شرکتهای تابعه را ایجاد می کند. ممکن است طلبکار بیشتری وجود داشته باشد که می توانند برای تحقق مطالبات خود به شرکت مادر مراجعه کنند. بنابراین مسئولیت احتمالی ناشی از بیانیه 403 قابل توجه است. یک نقطه ضعف این است که وقتی یک شرکت فرعی با مشکلات مالی روبرو شود ، ممکن است بیانیه 403 کل گروه را تحت تأثیر قرار دهد. اگر یک شرکت فرعی ورشکست شود ، ممکن است کل گروه به هم بخورد.

4.1 ابطال یک بیانیه 403

این امکان وجود دارد که یک شرکت مادر دیگر آرزو نکند مسئولیت بدهی ها یا شرکت های تابعه آن را بپذیرد. این ممکن است در شرایطی باشد که شرکت مادر بخواهد شرکت فرعی را بفروشد. به منظور برداشتن بیانیه 403 ، روش ناشی از ماده 2: 404 قانون مدنی هلند باید دنبال شود. این روش شامل دو عنصر است. اول از همه ، بیانیه 403 باید لغو شود. بیانیه ابطال باید در فهرست معاملات اتاق بازرگانی واریز شود. این بیانیه ابطال مستلزم این است که شرکت مادر دیگر مسئولیتی در قبال بدهی های شرکت تابعه که پس از صدور بیانیه ابطال ظهور ایجاد می شود ، ندارد. اما طبق ماده 2: 404 بند 2 قانون مدنی هلند ، شركت مادر در قبال بدهیهای ناشی از اعمال قانونی كه قبل از ابطال بیانیه 403 نتیجه گرفته اند ، مسئولیت پذیر خواهد بود. بنابراین مسئولیت برای بدهی های ناشی از توافقاتی که پس از صدور بیانیه 403 منعقد شده اند وجود دارد ، اما قبل از صدور بیانیه ابطال. این برای محافظت از طلبکار است که احتمالاً با قطعیت اظهارنامه 403 در نظر گرفته شده است.

اما ، با توجه به این اقدامات قانونی گذشته می توان مسئولیت را فسخ کرد. برای انجام این کار ، باید یک رویه اضافی که از ماده 2: 404 بند 3 قانون مدنی هلند دنبال شود ، دنبال شود. چندین شرط در این روش اعمال می شود:

- شرکت تابعه ممکن است دیگر جزئی از گروه نباشد.
- ابلاغیه قصد خاتمه این بیانیه 403 باید برای بازرسی در اتاق بازرگانی حداقل برای دو ماه در دسترس بوده باشد.
- حداقل باید دو ماه از اعلامیه در یک روزنامه ملی گذشته باشد که اعلامیه خاتمه برای بازرسی در دسترس است.

علاوه بر این ، طلبکاران هنوز گزینه ای برای مخالفت با قصد فسخ بیانیه 403 دارند. بیانیه 403 تنها در صورت خاتمه مخالفت به موقع یا عدم مخالفت به موقع یا وقتی مخالف متهم توسط یک قاضی بی اعتبار اعلام شده است پایان می یابد. تنها هنگامی که شرایط برای ابطال و خاتمه بیانیه 403 فراهم شود ، شرکت مادر دیگر به هیچ وجه مسئولیتی در قبال بدهی های شرکت تابعه ندارد. مهم است که این ابطال و خاتمه با دقت اجرا شود. اگر ابطال یا خاتمه به درستی انجام نشده باشد ، یک شرکت مادر حتی می تواند در قبال بدهی های یک شرکت فرعی که سالها پیش فروخته شده است ، پاسخگو باشد.

5- وام و تعهد

با ایجاد رهن یا تعهد می توان امنیت مالی را نیز بدست آورد. در حالی که این اشکال امنیت مالی کاملاً شبیه یکدیگر است ، اختلافات مختلفی وجود دارد.

5.1. رهن

وام یک امنیت مالی است که طرفین می توانند تصریح کنند. وام مسکن مستلزم این است كه یك طرف وام را به طرف دیگر بدهد. متعاقباً برای بدست آوردن امنیت مالی با توجه به بازپرداخت این وام ، رهن تعیین شده است. وام مسکن حق مالکیتی است که با توجه به املاک بدهکار می تواند ایجاد شود. اگر بدهکار نتواند وام خود را بازپرداخت کند ، طلبکار می تواند برای تحقق مطالبه خود مطالبه مال را انجام دهد. معروف ترین نمونه وام مسکن البته صاحب خانه است که با بانک توافق کرده است که بانک به او وام اعطا کند و سپس از خانه خود به عنوان ضمانت برای بازپرداخت وام استفاده کند. با این حال ، این بدان معنی نیست که وام تنها از طریق بانک قابل تأسیس است. شرکتها و اشخاص دیگر نیز می توانند وام را امضا کنند. اصطلاحات موجود در وام ممکن است گیج کننده باشد. در گفتار عادی ، یک مهمانی ، به عنوان مثال بانک ، وام را برای طرف دیگر فراهم می کند. اما از دیدگاه حقوقی ، وام دهنده ارائه دهنده وام است ، در حالی که طرفی که وام را اعطا می کند ، دارنده وام رهنی است. بنابراین بانک دارنده وام رهنی است و کسی که می خواهد خانه بخرد ، ارائه دهنده وام است.

مشخصه وام در این است که وام در هر ملک قابل انعقاد نیست. طبق ماده 3: 227 قانون مدنی هلند ، وام تنها در املاک ثبت شده قابل تأسیس است. وقتی ملک ثبت شده فروخته می شود ، این انتقال نیاز به ثبت در ثبت های عمومی دارد. فقط پس از این ثبت ، در واقع ملک ثبت شده توسط خریدار به دست می آید. نمونه هایی از املاک ثبت شده زمین ، خانه ، قایق و هواپیما است. یک ماشین املاک ثبت نشده است. علاوه بر این ، وام فقط می تواند به نفع "یک ادعای کاملاً قابل تعیین" تأسیس شود. این از ماده 3: 231 قانون مدنی هلند مشتق شده است. این بدان معناست که با توجه به اینکه کدام ادعا در وام تأسیس شده است ، باید روشن باشد. اگر طلبکار دو ادعا علیه بدهکار داشته باشد ، باید با توجه به اینکه کدام یک از این دو ادعا حق رهن واگذار شده است ، مشخص باشد. علاوه بر این ، صاحب ملک که به واسطه آن وام مسکن تأسیس شده است ، صاحب آن باقی می ماند. مالکیت پس از برقراری حق رهن نمی گذرد. وام مسکن همیشه با صدور یک دفتر اسناد رسمی.

اگر بدهکار تعهدات پرداخت خود را انجام ندهد ، طلبکار می تواند با فروش ملکی که از طرف آن وام تأسیس شده است ، حق رهن خود را اعمال کند. برای این امر حکم دادگاه لازم نیست. این امر اعدام فوری نامیده می شود و از ماده 3: 268 قانون مدنی هلند مشتق می شود. این را باید در نظر داشته باشید که طلبکار فقط برای تحقق ادعای خود می تواند ملک را بفروشد. او ممکن است اموال را مناسب نکند. این ممنوعیت در ماده 3: 235 قانون مدنی هلند به صراحت بیان شده است. از ویژگی های مهم وام در این امر این است که دارنده وام مسکن نسبت به سایر طلبکارانی که مایل به مطالبه املاک در جهت تحقق مطالبات خود هستند دارای اولویت است. این مطابق ماده 3: 227 قانون مدنی هلند است. در طی ورشکستگی ، دارنده وام مسکن مجبور نیست سایر طلبکاران را در نظر بگیرد ، بلکه می تواند به سادگی حق رهن خود را اعمال کند. او اولین طلبکاری است که می تواند مطالبه خود را با سود حاصل از فروش ملک ثبت شده انجام دهد.

5.2 سوگند - تعهد

حق امنیتی که با رهن قابل مقایسه است ، تعهد است. برخلاف وام ، وثیقه ای بر املاک غیرمنقول نمی تواند تأسیس شود. اما ، تقریباً در مورد هر املاک دیگری ، مانند دارایی قابل جابجایی ، حق حامل یا سفارش و حتی در غصب چنین اموالی یا حق وثیقه قابل تأسیس است. این بدان معناست که تعهد در هر دو خودرو و مبالغی که از بدهکاران دریافت می شود قابل تأسیس است. طلبکار برای بدست آوردن امنیت مبنی بر پرداخت مطالبات ، تعهدی را تعیین می کند. توافق نامه بین طلبکار (دارنده تعهد) و بدهکار (ارائه دهنده تعهد) منعقد می شود. اگر بدهکار به تعهدات پرداخت خود عمل نکند ، طلبکار حق دارد ملک را بفروشد و مطالبه خود را با سود آن انجام دهد. وقتی بدهکار نتواند تعهدات پرداخت خود را رعایت کند ، طلبکار می تواند سریعاً ملک را بفروشد. طبق ماده 3: 248 قانون مدنی هلند ، هیچ حكم دادگاه برای این امر لازم نیست ، به این معنی كه اجرای سریع آن اعمال می شود. مانند وام مسکن ، طلبکار مجاز نیست ملک را که به واسطه آن حق تعهد اعطا می شود ، متناسب کند. او فقط ممکن است ملک را بفروشد و ادعای خود را با سود انجام دهد. این از ماده 3: 235 قانون مدنی هلند مشتق شده است. در اصل ، طلبکاری که حق تعهد را دارد ، در صورت ورشکستگی یا تعلیق پرداخت ، نسبت به سایر طلبکاران اولویت دارد. با این حال ، ممکن است مهم باشد که یک وعده مالکیت یا یک وعده غیرقابل توافق نتیجه گرفته است.

5.2.1 تعهد مالکیت و تعهد غیرقانونی

تعهد مالکیت وقتی نتیجه می گیرد که ملک "تحت کنترل دارنده یا شخص ثالث" باشد. این از ماده 3: 236 قانون مدنی هلند مشتق شده است. این بدان معناست که اموال متعهد به طلبکار منتقل می شود. طلبکار در دوره ای که وثیقه در آن باقی می ماند ، در واقع مالکیت خود را دارد با آوردن کالا تحت کنترل طلبکار ، تعهد مالکیت تأسیس می شود. طلبکار باید از ملک مراقبت کند و احتمالاً نگهداری را انجام دهد. این هزینه های نگهداری باید توسط بدهکار بازپرداخت شود.

علاوه بر تعهد مالکیت ، ما این تعهد غیرقانونی را نیز داریم که به آن تعهد غیر مالکیت نیز گفته می شود. این مطابق ماده 3: 237 قانون مدنی هلند است. وقتی تعهد ناشناخته ای برقرار شود ، اموال تحت كنترل طلبكار قرار نمی گیرد ، اما عملی كه می گوید تعهد نامعلوم ایجاد شده است ، ترسیم می شود. این ممکن است یک دفتر اسناد رسمی و همچنین یک عمل خصوصی باشد. اما ، یک عمل خصوصی باید در دفتر اسناد رسمی یا در اداره امور مالیاتی ثبت شود. تعهدات ناشناخته اغلب توسط شرکتهایی که می خواهند تعهد خود را بر روی یک دستگاه برقرار کنند استفاده می شود. اگر قرار بود دستگاه در اختیار طلبکار قرار گیرد ، شرکت قادر به انجام فعالیتهای تجاری خود نخواهد بود.

تعهد مالکیت حق امنیتی قوی تری نسبت به وعده ناشناخته ایجاد می کند. وقتی تعهد مالکیت تشکیل می شود ، طلبکار قبلاً اموال موجود در اختیار او را دارد. این در شرایطی نیست که تعهد غیرقانونی تأسیس شود. در این حالت ، طلبکار باید بدهکار را متقاعد کند که ملک را تحویل دهد. آیا بدهکار از این امر امتناع می کند ، حتی ممکن است لازم باشد که انتقال خیر را از طریق دادگاه نیز اجرا کنیم. تفاوت بین وثیقه مالکیت و وعده ناشناخته نیز در ورشکستگی و تعلیق پرداخت نقش دارد. همانطور که قبلاً بحث شد ، طلبکار حق اجرای فوری را دارد. او می تواند برای تحقق ادعای خود فوراً ملک را بفروشد. همچنین دارندگان متعهد نسبت به سایر طلبکاران درون ورشکستگی دارای اولویت هستند. با این حال ، بین تعهد تملک و یک تعهد ناشناخته تفاوت وجود دارد. دارندگان وثیقه مالکیت نیز هنگام ورشکستگی بدهکار نسبت به مقامات مالیاتی اولویت دارند. دارندگان وعده ناشناخته نسبت به مقامات مالیاتی اولویت ندارند. حق مقامات مالیاتی بر حق دارنده تعهد اعلام نشده در هنگام ورشکستگی بدهکار غلبه دارد. بنابراین تعهد مالکیت امنیت بیشتری را در هنگام ورشکستگی نسبت به یک وعده ناشناخته ارائه می دهد.

6. نتیجه

موارد فوق مستلزم وجود راه های مختلفی برای به دست آوردن امنیت مالی است: چندین ضمانت ، سپردن ، (شرکت مادر) ضمانت نامه ، 403 بیانیه ، وام و وثیقه. در اصل ، این اوراق بهادار همیشه در یک توافق تصریح شده است. برخی از اوراق بهادار مالی مطابق خواست خود طرفین می توانند به شکلی بدون ساختار ساخته شوند ، در حالی که سایر اوراق بهادار مالی مشمول مقررات قانونی هستند. در نتیجه ، اشکال مختلف امنیت مالی همه دارای مزایا و معایبی هستند. این مسئله هم برای طرف نیاز به امنیت و هم برای طرف تأمین امنیت صدق می کند. برخی از اوراق بهادار مالی حمایت بیشتری از طلبکار دارند ، اما ممکن است با معایب دیگری همراه باشد. بسته به شرایط ، یک شکل مناسب از امنیت مالی بین طرفین قابل انعقاد است.

[1] Escrow اغلب ضمانت نامیده می شود. با این حال ، طبق قانون هلند ، دو نوع امنیت مالی وجود دارد که برای تضمین به زبان انگلیسی ترجمه می شوند. برای فهم این مقاله ، اصطلاح سپردن برای این امنیت مالی خاص استفاده خواهد شد.

[2] اصطلاح ضامن هم در اسناد و ضمانت ذکر شده است. با این حال ، معنای این اصطلاح به حق امنیتی درگیر بستگی دارد.

اشتراک گذاری